Każde złamanie charakteryzuje się przerwaniem ciągłości tkanki kostnej. Najczęściej występuje ono na skutek urazów mechanicznych, takich jak upadek czy silne uderzenie. Predyspozycja do złamań jest również powiązana z niektórymi chorobami wrodzonymi (np. wrodzona łamliwość kości), nabytymi (np. osteoporoza), a także może wynikać ze stosowania leków, których skutkiem ubocznym jest zmniejszanie gęstości kości (np. leki na depresję). Najczęściej dochodzi do złamań kości długich, zarówno w kończynach dolnych (kość udowa, piszczelowa, strzałkowa), jak i górnych (kość promieniowa, łokciowa, ramienna). Podstawowy podział złamań wynika z faktu, czy uszkodzona kość przebiła powłoki skórne – wyróżnia się pod tym względem złamania zamknięte i otwarte. Szczególnie groźne złamania otwarte wymagają właściwego udzielenia pierwszej pomocy, co może mieć wpływ na cały dalszy proces leczenia i ostateczny powrót pacjenta do zdrowia.